Pum van de Koppel

Pum van de Koppel is hiding.zich aan het verstoppen.

Perpetuum Immobile [2026]

Wat doet een vreemde kunstenaar wanneer hij geconfronteerd wordt met een vreemde omgeving? Pum van de Koppel (1999, Amsterdam) verstopt zich.

Kunst doen kan een motor zijn om te ontsnappen uit een vaste rol. Via performance waagde Pum van de Koppel zich eerder aan verschillende disciplines en vondt er bewegingsvrijheid door mislukking te omarmen. In zijn werken botste hij tegen ongeschreven regels, sociale codes en maatschappelijke verwachtingen die zo een nieuwe vorm kregen.

De motor staakte. Van de zomer strandde hij in Bierum. In juli en augustus verbleef hij als Artist in Residence in de Bierumer School. Het voornemen om, zoals het een kunstenaar betaamt, vanuit niets iets te maken sneuvelde al snel. Op de dijk keek hij de leegte in en bleek hij er moeilijk kaas van te kunnen maken. Er wordt wel gezegd dat stadsmensen zichzelf liever uit de weg gaan, alleen “is er een zelf zonder een sociale context?”.

In Perpetuum Immobile bewaart Pum van de Koppel zorgvuldig de afstand tussen Bierum en Den Haag (waar hij normaal woont), tussen resident en omgeving en tussen uitvinder en techniek. Hij stelt scherp vanuit stilstand, en zoomt in op wat het kan betekenen om mens te zijn wanneer je met jezelf opgescheept zit. Met foto’s, video’s, tekeningen en sculpturen reflecteert hij op zijn relatie met technologie. Scrollend, filmend, dansend. Uiteindelijk komen we door kunst of andere voertuigen wel weer in beweging. De constellatie van de werken in de tentoonstelling nodigt de bezoeker uit tot een zoektocht, maar de vraag is of er daarmee afstand overbrugd of juist bevestigd wordt.

Kunstenaarsassistentie door Juliette Hengst, Enrico Carpi en Klaas Kloosterhuis.
Speciale dank aan de Bierumer School.
Mede mogelijk gemaakt door het Mondriaan Fonds en Stroom Den Haag.

What would a strange artist do confronted with a strange environment? Pum van de Koppel (1999, Amsterdam) resorts to hiding.

Doing art can be an engine to escape from rigid roles. Through performance Pum van de Koppel ventured into different disciplines and he found freedom of movement by embracing the accidental. In his works he stumbled over unwritten rules and societal expectations, resulting in new angles.

The engine halted. During summer he got stranded in Bierum. In July and August he stayed in the Bierumer School as Artist in Residence. The resolution to make something out of nothing, like a proper artist, quickly led to a dead end. On the dike he looked into the void and couldn’t make head or tail of it. There is a saying that people from the city prefer to avoid themselves, but “is there a self without a social context?”.

In Perpetuum Immobile Pum van de Koppel carefully keeps distance between Bierum and The Hague (where he normally lives), between resident and surrounding and between inventor and technology. He focuses from a standstill, and zooms in on what it can mean to be a human in face of yourself. With photo’s, video’s, drawings and sculptures he reflects on his relationship with technology. Scrolling, filming, dancing. After all, we’ll get going again, with the help of art or other vehicles. The constellation of works in the exhibition invites the visitor to a search, but the question is whether that bridges the gap or only confirms it.

Artist assistance by Juliette Hengst, Enrico Carpi and Klaas Kloosterhuis.
Special thanks to Bierumer School.
Made possible by Mondriaan Fonds and Stroom Den Haag.